วันต่อมา
"องค์หญิงเพคะ องค์ชายเพคะตื่นได้แล้วเพคะ"เสียงสดใสร่าเริงของกุมิดังเข้ามาในโสตประสาทหูของแฝดทั้งสอง และตามมาด้วยแรงเขย่าจากมือของพี่เลี้ยงสาวแสนร่าเริงนั่นเอง
เด็กชายชันตัวขึ้นมาก่อนหาววอดใหญ่ตามด้วยการบิดขี้เกียจแล้วจบท้ายด้วยการขยี้ตาเพื่อให้ตัวเองตื่น ผิดกับเด็กหญิง ที่ยิ่งถูกปลุกยิ่งพยายามหาทางนอนต่อให้ได้ทั้งการปัดมือพี่เลี้ยง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง หรือกระทั่งการเอาหัวไปมุดไว้ใต้หมอน
"รินตื่นได้แล้วนะ"เด็กชายที่เริ่มตื่นแล้วเขย่าตัวเด็กหญิงให้ตื่น
"อือ ขอนอนอีกหน่อยน๊า"เด็กหญิงครางเสียงงัวเงียออกมาจากใต้หมอนที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาอีกที 
"ไม่ได้นะเพคะองค์หญิงรีบๆตื่นก่อนที่พี่ลูกะจะ..."กุมิพูดน้ำเสียงเคร่งเครียดนิดหน่อยแต่ทั้งนี้ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายบนเตียงกลับรู้ว่าเธอไม่ได้กังวลอะไรเลย ยังไม่ทันที่กุมิจะพูดจบประโยคเสียงประตูก็ดังขึ้น
"องค์ชายตื่นแล้วหรอเพคะ แล้วองค์หญิงหล่ะเพคะ"พี่เลี้ยงที่มีผมสีชมพูสวยเดินเข้ามาด้วยใบหน้าสวยงามใจดี ต่างกับเมื่อคืนตอนสอบสวน ดวงตาของเธอทอดลงไปยังผ้าห่มที่ดูสูงผิดปกติ
"องค์หญิงรินเพคะ ตื่นเถอะเพคะ"น้ำเสียงแสนอ่อนโยนแต่มือบางนั้นกลับกระชากผ้าห่มออกมาจากเด็กสาวตัวเล็กข้างใต้นั่น
"ขอต่ออีกหน่อยน๊า"เสียงงัวเงียดังมาจากใต้หมอนที่เด็กหญิงซุกหัวไว้ข้างใต้ ขาที่ทอดยาวเมื่อตอนที่มีผ้าห่ม กลับงอขึ้นมาเพื่อกันความหนาว
"ไม่ได้เพคะตื่นเดี๋ยวนี้นะเพคะ"พี่เลี้ยงสาวไม่ละความพยายามดึงหมอนออกมาจากเด็กหญิง จนไม่มีเครื่องป้องกันแล้ว เด็กหญิงกวาดมือสะเปะสะปะไปบนเตียงจนรับรู้ความรู้สึกที่อุ่นและเล็ก เธอจึงดึงสิ่งๆนั้นมาหนุนหัว
"ริน มือผมชาไปหมดแล้วนะ"เด็กชายที่ยังคงงัวเงียอยู่บ้างโวยวายแต่ไม่กล้าดึงมืออกมา 
เด็กหญิงปรือตามองเด็กชายซักพักแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า
"มือเลนนุ๊ม นุ่ม ขอนอนหน่อยนะ"เด็กหญิงมองหน้าเด็กชายก่อบหลับตาลงต่อ
"ไม่ได้นะริน มือผมไม่ใช่หมอนซะหน่อย ริน"เด็กชายเขย่ามือตัวเองจนเด็กหญิงต้องสะลึมสะลือขึ้นมา
"ตื่นก็ได้ ฮ๊าว"เด็กหญิงบิดขี้เกียจพร้อมกับหาววอดใหญ่หลายๆครั้ง
"อาบน้ำได้แล้วเพคะ"ลูกะผายมือไปทางห้องน้ำ เด็กทั้งสองค่อยก้าวขาเล็กๆสั้นๆลงมาจากเตียงนุ่ม
แต่ทว่าเด็กหญิงต้องหยิบไม้ค้ำเท้ามาก่อนจะเดินไปพร้อมกับเด็กชาย
"เตรียมน้ำในอ่างให้แล้วนะเพคะ"ลูกะพูดขึ้นขณะที่สองขาก้าวตามคู่แฝดไป ถึงแม้จะพึ่งตื่นแต่ก็ยังเร็วจนขนาดพี่เลี้ยงต้องก้าวขาตามแบบยาวๆเลย 
"พี่ลูกะ รินอยากได้แบบมีฟองเยอะๆ"เด็กหญิงหันหน้ามาหาพี่เลี้ยง ส่งเสียงคะยั้ยคะยอ
"ได้เพคะ พี่เตรียมไว้ให้แล้ว"ลูกะยิ้มอบอุ่นก่อนจะดันหลังเด็กหญิงให้ตามเด็กชายที่เดินนำไปแล้ว
      ขณะที่เด็กๆทั้งสองกำลังเล่นน้ำในอ่างพร้อมกับพี่เลี้ยงทั้งสอง เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวจากด้านล่างของปราสาทก็ดังขึ้นมา 
"เดี๋ยวฝากองค์หญิงกับองค์ชายก่อนนะกุมิ เดี๋ยวพี่จะลงไปดูข้างล่าง"ลูกะหันมาหากุมิก่อนจะผละออกจากอ่างอาบน้ำ
"พี่ลูกะจะไปไหนครับ แล้วเสียงข้างล่างทำไมถึงดังได้หล่ะครับ"เด็กชายเอ่ยขึ้นมาจ้องมองหยิงสาวเรือนผมสีชมพูตรงหน้า
"พี่จะไปดูข้างล่างจะ เดี๋ยวขึ้นมานะ"หญิงสาวชูนิ้วก้อยขึ้นมาเชิงสัญญาว่าจะไม่เป็นอะไรก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากห้องอาบน้ำไป
      "นี่ปล่อยฉันนะ ฉันจะเข้าไปหารินกับเลน" เด็กสาวอายุประมาณ14-15 โวยวายสองแขนถูกล๊อกด้วยทหารในชุดเกราะสองนาย หน้าตามอมแมมเสื้อผ้าเลอะเทอะขาดวิ่น เป็นใครก็คงไม่ให้พบได้แหละน่า 
"มีอะไรหรอ กาคุโปะคุง"หญิงสาวเรือนผมสีชมพูเดินออกมาจากปราสาทหลังใหญ่ก่อนจะก้าวเท้าไปหาชายหนุ่มในชุดซามูไร ผมยาวสีม่วง
"เด็กคนนี้น่ะพยายามจะเข้าไปหาเจ้าหญิงรินกับเจ้าชายเลนน่ะสิ"ชายหนุ่มพูดมองหน้าหญิงสาวตรงหน้า 
"แล้วลงมาเนี่ยไม่ห่วงสองพระองค์หรอกหรอ"ชายหนุ่มเอ่ยถาม
"อยู่กับกุมิน่ะไม่ต้อห่วงหรอก"หญิงสาวพูด มองขึ้นไปบนปราสาท
"นั่นแหละที่ห่วง ก็รู้อยู่ว่ากุมิน่ะ..."ยังไม่ทันที่เจ้าของเรือนผมสีม่วงจะเอ่ยจบก็ได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงบนปราสาทเข้ามาแทรก
"องค์หญิงองค์ชายเพคะ อย่าสาดน้ำสิเพคะ"ถึงแม้เสียงร้องจะดูเป็นกังวลแต่สองคนข้างล่างนั้นรู้ดีว่าพี่้เลี้ยงสาวคงมีส่วนร่วมอยู่เป็นแน่
"เดี๋ยวจะรีบๆจัดการแล้วกัน"ลูกะพูดแล้วจึงรวบกระโปรง เดินอย่างเร็วไปที่เด็กสาวดวงตาสีพระอาทิตย์
"รู้จักหรอ องค์หญิงกับองค์ชายน่ะ"ลูกะพูดกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยไปหน้าและน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"รู้จักสิ พึ่งเจอกันเมื่อวานเองนะ" เด็กสาวโวยวายและยังคงดิ้นทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางหลุดไปได้
"ปล่อยเธอก่อน"พี่เลี้ยงสาวออกคำสั่งกับทหารร่างกำยำทั้งสองนาย ถึงจะไม่ใช่หัวหน้าแต่ก็ต้องฟังคำสั่งเพราะนอกจากลูกะจะเป็นพี่เลี้ยงคนสนิทแล้วยังเป็น"คนรัก"ของหัวหน้าพวกเขาด้วย ส่วนพี่เลี้ยงอีกคนก็มีศักย์เป็นน้องสาวของซามูไรหนุ่มหัวหน้ากองอีกต่างหาก
"แล้วเจ้าชื่ออะไรหล่ะ"ลูกะถามเด็กสาวตรงหน้าที่ล้มลงเพราะหมดแรงจากการดิ้นเมื่อกี้
"เนรุ.. อคิตะ เนรุ คือชื่อของฉัน"เด็กสาวตอบร่างกายยังอยู่บนพื้นจนหญิงสาวตรงหน้ต้องยื่นมือไปช่วย
"ไม่เป็นไร ว่าแต่จะให้ฉันนั่งรอตรงไหนหล่ะ"เด็กสาวชันกายลุกขึ้นปัดกระโปงที่เลอะเทอะของเธอถึงแม้มันจะไม่ได้สะอาดขึ้นก็ตาม
"กาคุโปะคุง ฝากดูแลแป๊บหนึ่งนะเดี๋ยวฉันจะไปถามองค์หญิงกับองค์ชายก่อน"หญิงสาวเดินไปพูดกับชายหนุ่มแล้วจ้ำอ้าวขึ้นไปบนปราสาท
    "นั่นไงพี่ลูกะมาแล้ว"เด็กหญิงหยิบไม้ค้ำเท้าก่อนพยุงไปกอดพี่เลี้ยงที่พึ่งขี้นมาได้ไม่นาน ทั้งบนตัวยังมีผ้าขนหนูพันรอบอยู่ เด็กชายค่อยเดินตามเด็กหญิงมาอีกที บนตัวของเด็กชายนั้นก็ยังมีแค่ผ้าขนหนูพันส่วนล่างเท่านั้น
"มาแล้วเพคะ องค์หญิงองค์ชาย"พี่เลี้ยงอีกคนเดินออกมาจากห้องแต่งตัวพร้อมด้วยชุดเสื้อผ้าขององค์หญิงกับองค์ชาย เสื้อผ้าหน้าผมเปียกปอนไปหมด
"เพคะ ลูกะกลับมาแล้วเพคะ"ลูกะลูบหัวเด็กหญิงที่สูงเพียงเอว และเด็กชายที่เดินเข้ามา
"ว่าแต่นะองค์หญิง กับ องค์ชาย รู้จักคนที่ชื่อเนรุไหมเพคะ"ลูกะนั่งย่อตัวลงมาลูบหัวฝาแฝด
"เนรุหรอ~"เด็กหญิงทำท่านึก
"รินไปแต่งตัวกันก่อนเถอะ"เด็กชายใช้นิ้วลากผ่าแขนเปลือเปล่าของเด็กหญิง
"อื้ม"เด็กหญิงหันไปพยักหน้าให้กับเด็กชายแล้วกระชับไม้พยุงในมือก่อนเดินตามเด็กชายที่อาสาช่วยพยุง
"อ๊ะจริงด้วย ยังไม่ได้แต่งตัวเลยนี่"ลูกะทำท่าเหมือนพึ่งนึกได้ วิ่งตามเด็กๆทั้งสองไป
 
"องค์หญิงอยู่นิ่งๆสิเพคะ"ลูกะจังต้องจับขาองค์หญิงข้างหนึ่งให้อยู่เฉยๆเอาไว้เพราะเด็กหญิงใช้ขาตวัดไปมาตลอดเวลา ปล่อยให้กุมิใส่ถุงเท้าขาวยาวให้เด็กหญิง
"เสร็จแล้วครับ"เด็กชายเดินมาจากด้านหลัง มองเด็กหญิงกับพี่เลี้ยงทั้งสองที่จับเด็กหญิงตัวน้อยแต่งตัวอยู่ 
"องค์หญิงเพคะ ผูกโบก่อนนะเพคะ" ลูกะหยิบริบบิ้นผูกผมที่หล่นพื้นไปแล้วหลายครั้งขึ้นมาก่อนจะใช้ผุกผมของเด็กหญิงอีกที
"กุมิไปทำผมให้องค์ชายก่อนนะ"ลูกะไล่กุมิไปทำผมให้เด็กชายที่ตอนนี้ปล่อยผมลงมาเคียงไหล่ขับใบหน้าให้เหมือนเด็กหญิงมากขึ้น
"องค์ชายมาตรงนี้นะเพคะ"พี่เลี้ยงสาวผมเขียวดันหลังเด็กชายไปทางโต๊ะเครื่องแป้งก่อนค่อยบรรจงหวีผมสีทองสวย แล้วจับขึ้นมามัดรวบเป็นจุกเล็กๆ
"พี่กุมิครับ มันเจ็บนะครับ"เด็กชายพูดขึ้นเพราะพี่เลี้ยงที่มัดผมให้นั้นดันมัดแน่นเกินไป
"อ๊ะ ขออภัยเพคะ"กุมิสะดุ้งก่อนจะแกะยางรัดผมออกมา แล้วมัดผมสีทองสวยนั่นใหม่ หลังจากที่กุมิทำผมให้เด็กชายเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับที่ลูกะสามารถผูกโบให้องค์หญิงตัวน้อยสำเร็จทั้งๆที่ความจริงควรจะเสร็จก่อนเด็กชายตั้งนานแล้ว
"มาคุยธุระของเราต่อนะเพคะ"ลูกะจังกวักมือเรียกเด็กชายให้มาหา ก่อนจะชวนคุยเข้าเรื่อง
"ตกลงรู้จักไหมเพคะคนที่ชื่อเนรุน่ะเพคะ" ลูกะถามไม่ได้จับจ้องใครเป็นพิเศษ
"พาลงไปดูได้ไหมครับ"เด็กชายเลี่ยงที่จะตอบว่ารู้จัก ถึงแม้เค้าจะจำได้ก็ตามเพราะถ้าบอกว่ารู้จักขึ้นมาจะต้องมีคำถามที่สุดท้ายจะต้องโดนจับได้ว่าเด็กหญิงต่างหากที่แอบพาหนี
"เพคะ"ลูกะโค้งรับ ก่อนเดินนำเด็กทั้งสองไปข้างหน้า กุมิเดินตามหลัง และเด็กชายคอยประคองเด็กหญิงที่ขายังเจ็บอยู่
      "ถึงแล้วเพคะ"ลูกะจังค่อยๆช่วยเด็กชายและกุมิประคองเด็กหญิงเอาไว้เพราะต้องลงบันไดหลายขั้นจนคิดว่าถ้าเด็กชายประคองคนเดียวหล่ะก็อาจจะกลายเป็นบาดเจ็บทั้งคู่
"ริน เลน"เด็กสาวที่อายุมากกว่ารีบวิ่งเข้ามาหาทั้งสองก่อนจะโดนดาบซามูไรของกาคุโปะกันหน้าเอาไว้ 
"ถ้าเจ้าหญิงกับเจ้าชายยังไม่ได้บอกว่ารู้จัก เราก็ยังไม่สามารถให้เจ้าเข้าใกล้ได้หรอ"ชายหนุ่มผมม่วงพูดขึ้น ก่อนที่เด็กสาวจะโวยวายที่เอาดาบของตนมาขวางหน้าเอาไว้
"ชิ หน้าตาฉันมันอันตรายขนาดนั้นเลยหรอ"เด็กสาวสถบเบาๆก่อนที่ยกมือขึ้นมากอดอก ทำหน้ามุ่ย
"นั่นเนรุจังนี่"เด็กหญิงยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโบกให้เด็กสาวแล้วรีบเอามือลงมาจับไม้ค้ำ
"รู้จักหรอเพคะ"ลูกะหันหน้าไปถามองค์ชายเพราะรู้ว่าถามองค์หญิงไปคงไม่ค่อยได้เรื่องเท่าที่ควร
"ครับ เจอกันเมื่อวาน เอ่อ...ตอนที่ผมแอบพารินไปข้างนอกน่ะ"เด็กชายตอบพลางทำหน้าตาเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพาออกไป ทั้งๆที่ไม่ใช่
"แสดงว่ารู้จักจริงๆแฮะ"ชายหนุ่มผมม่วงพลางยกมือขึ้นมาเกาหัวก่อนเก็บดาบเข้าไปในฝักไป
"ฮึ ก็บอกแล้ว"เด็กสาวเหล่ตามาชายหนุ่มอย่างสมเพช ค่อยๆเดินปกติไปหาเด็กทั้งสอง
"เนรุมาได้ไงหรอ"เด็กหญิงถามเมื่อเด็กสาวเดินเข้ามาใกล้
"ก็เข้ามาทางประตูด้าน...อุ๊บ"เด็กสาวกำลังจะเอ่ยทางเข้าลับที่เด็กทั้งสองหากันมานาน แต่ถูกเด็กชายกระโดดปิดปากเอาไว้ได้ เพราะเด็กหญิงดันนั่งเพื่อย่อตัวให้สามารถพูดคุยได้
"อย่าบอกนะเนรุ ไม่งั้นพวกเราจะออกไปไม่ได้อีก"เด็กชายกระซิบบอกเด็กสาวที่ตนใช้มือเล็กปิดปากอยู่ ก่อนจะปล่อยให้รินฝีปากนั้นเป็นอิสระ
"อะไรเนี่ยเลนก็ประตูด้านหน้าไง"เด็กสาวไม่แสดงท่าทีว่าเข้าใจ แต่ลุกขึ้นมาปัดกระโปรงก่อนจะทำท่าโวยวายใหญ่
"เลนมีอะไรปิดบังหรือเปล่าเนี่ย ถึงต้องทำอย่างนี้"ลูกะมองเด็กชายแบบจับผิด
"ป...เปล่านี่ครับ"เด็กชายสะดุ้ง ก่อนจะหันหลังไปสบตากับลูกะจังแล้วยิ้มปอยๆ
"ถ้าพี่จับได้คงจะรู้นะว่า จะโดนยังไง"ลูกะเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะหันไปหาเด็กสาวที่พึ่งมาใหม่
"เจอกับองค์หญิงองค์ชายเมื่อวานใช่ไหม"ลูกะจังจับไหล่เด็กสาวแล้วถามขึ้น
"ใช่ค่ะ เจอกันเมื่อวาน"เด็กสาวมองหน้าลูกะแล้วยิ้มให้อย่างนอบน้อม ดวงตาสีดวงอาทิตย์แสดงความอ่อนโยนออกมา
"อ่อนน้อมถ่อมตนดีนี่ ตาสวย ดูหยิ่งผยองแตกต่างกับตัวเองดีแต่เมื่อกี้ดันทำตัวเป็นม้าพยศไปหน่อย"ลูกะจับหน้าของเด็กสาวขึ้นมาดูซึ่งเด็กสาวก็ไม่ได้ออกอาการไม่ชอบใจแม้แต่น้อย
"ขอโทษค่ะเมื่อกี้ตกใจไปหน่อยน่ะค่ะเลยเผลอทำตัวไม่เหมาะสมไป"เมื่อใบหน้าถูกปล่อยลง เด็กสาวก็ชิงพูดขึ้น ก็โค้งตัวลงหลายๆครั้ง ตามจังหว่ะการพูดคำว่าขอโทษก่อนจะหยุดลง
"บ้านอยู่ตรงไหนหรอ"ลูกะย่อตัวลงให้เท่ากับเด็กหญิงแล้วค่อยๆยีหัวอย่างเป็นมิตร เด็กสาวส่ายหน้าแล้วทำหน้าเศร้าหมอง
"ฉันไม่มีบ้านหรอกค่ะ ฉันเป็นเด็กกำพร้าค่ะ"ดวงตาสีพระอาทิตย์มีหยาดน้ำใสเอ่อคลอ
"หรอ งั้นมาอยู่ที่นี่ไหมหล่ะ"กุมิที่โผล่มาจากด้านหลังลูกะเอ่ยชักชวนอย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่เมื่อกี้เธอพึ่งยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงที่อยู่ด้านหลังลูกะอีกที
"ม...มันจะดีหรอคะคือว่าฉันพึ่งทำไม่ดีกับพวกคุณไปแล้วก็"เด็กสาวพูดตะกุกตะกัก ทำหน้าตาเหลอหลา
"นั่นน่ะสิกุมิ มันปุบปับไปหรือเปล่า"ลูกะหันไปดุรุ่นน้องตัวเอง
"ก็เนี่ยยังเด็กอยู่เลยนะ แถมยังไม่มีที่ไปด้วย ยังไม่ต้องให้ทำงานใกล้ชิดก็ได้นี่"กุมิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง ลูกะมองหน้าเด็กสาวอย่างสับสนก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วพยักหน้าให้กับกุมิและเด็กสาว
"ตกลง..กุมิเดี๋ยวไปเรียกพวกแม่บ้านมาพาอคิตะจังไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจัดผมเผ้า แล้วให้พาไปทดสอบคำราชาศัพท์ต่างๆด้วยนะว่ารู้มากน้อยแค่ไหน ต้องศึกษาเพิ่มเติมอีกหรือเปล่านั่นยังรวมถึงความรู้ในเรื่องต่างๆของงานบ้านงานเรือน การทำอาหาร รวมถึงสอบถามด้วยว่าก่อนหน้านี้ใช้ชีวิตกินอยู่แบบไหน จะมีปัญหาเวลาใช้ชีวิตที่วังหรือเปล่า อ้อ อย่าลืมความรู้รอบตัวด้วยหล่ะ"
ลูกะพูดร่ายยาวจนเด็กหญิงและเด็กชายที่ยืนฟังอยู่อย่างเงียบๆฟังไม่ทันนั่นรวมถึงเด็กสาวที่กลอกดวงตาสีพระอาทิตย์นั่นไปมาตามความคิดในสิ่งที่ตัวเองต้องทำ
"ได้ค่ะพี่ลูกะ"แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวเรือนผมสีเขียวก็ยังสามารถจดจำคำพูดทั้งหมดได้ก่อนตะเบ๊ะแบบทหารแล้ววิ่งร่าไปทางห้องพักของแม่บ้านในพระราชวังโดยที่ปากไม่ต้องพร่ำเตือนคำพูดเมื่อกี้เลย 
"ฉ...ฉันต้องทำทั้งหมดเลยหรอ"เด็กสาวพูดขึ้นทำหน้าตาเหลอหลา พลางมองหน้าของพี่เลี้ยงที่เหลืออยู่
"ใช่นั่นยังไม่รวมถึงสิ่งที่เจ้าควรทำหลังเรียนรู้เสร็จจากนั้นด้วยนะ"ลูกะเอ่ยขึ้นก่อนจะมองเด็กสาวที่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่
"เจ้าไม่สบายหรอ"ลูกะจังพูดก่อนเอามือไปสัมผัสส่วนหน้าของเด็กสาว
"ป..เปล่าแค่ตกใจที่พี่พูดเมื่อกี้นิดหน่อยนะ"เด็กสาวพูดขึ้นแล้วชี้นิ้วไปทางที่กุมิวิ่งไป
"ตามไปได้เลยใช่ไหม"เด็กสาวถามขึ้น พลางรวบกระโปรงเอาไว้แล้วออกตัววิ่งเมื่อหญิงสาวพยักหน้าเป็นสัญญาณ ลูกะมองเด็กสาวที่รีบวิ่งออกไปก่อนจะหันไปหาเด็กหญิงแล้วค่อยๆอุ้มขึ้นมา
"เราจะได้เล่นกับเนรุอีกไหมคะ"เด็กหญิงที่ถูกอุ้มถามขึ้น
"ได้สิเพคะ คราวนี้จะได้เล่นบ่อยๆเลยหล่ะ"พี่เลี้ยงสาวกระชับตัวเด็กหญิงก่อนจะบอกให้เด็กชายเก็บไม้ค้ำเท้าของเด็กหญิงแล้วเดินขึ้นไปบนห้องขององค์หญิงและองค์ชาย
 
Top ~:เด็กชายที่ตอนนี้ปล่อยผมลงมาเคียงไหล่ขับใบหน้าให้เหมือนเด็กหญิงมากขึ้น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
บ่ายสองวันพุธ >< 
เริ่มงงกับภาษาตัวเองซะแล้วสิ ตอนนั้นที่แต่งก็หลายวันอยู่อารมณ์ตัวละครเลยเปลี่ยน
(มันเปลี่ยนตามอารมณ์เราวันนั้นน่ะสินะ)
ใครงงบอกด้วยนะคะ เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง ตอบทุกเม้นค่ะ 55
ขอบคุณสำหรับการติดตาม 5ตอนแล้ว ยังแค่นี้เอง (ที่แต่งตอนนี้จริงๆก็ยังไม่โตเลย)
เป็นคนชอบร่ายเรื่องให้ยาว เพราะฉะนั้น ถ้ามันนาน แล้ว ความสนุกเริ่มไม่เหมือนเดิมก็บอกด้วยนะคะ
ก็ เวิ่น แค่นี้แหล่ะค่ะ บ๊ายบายย >w
 
 

Comment

Comment:

Tweet

^^ พยายามเติมฉากน่ารักๆให้ตลอดค่ะ จะให้ดูเป็นพี่น้องที่รักกัน ม๊ากกกก มาก ขนาดยอมตายแทนกันได้big smile

#3 By mininote on 2012-05-17 09:48

ริน กับ เลนน่ารักจัง Hot!

#2 By Praeradise on 2012-05-17 02:35

สนุกมากๆเลยจ้า
รินกับเล่น เล่นสาดน้ำกันด้วย 555+big smile

#1 By Popamaster (103.7.57.18|192.168.10.119, 183.89.47.177) on 2012-05-16 14:38