บทที่5: ความสัมพันธ์ {Story Of Evil}

posted on 23 May 2012 22:14 by mininote directory Fiction
"โอ๊ย เจ็บ"ปากบางของร่างสูงร้องออกมาก่อนจะชักแขนที่ถูกขัดจนแดงออกจากแม่บ้านที่กำลังขัดตัวให้อยู่แล้วเอามือลูบเบาๆ
"อ๊ะ ขอโทษค่ะๆ"แม่บ้านคนนั้นโค้งขอโทษขอโพยใหญ่
"ทีหลังหัดระวังหน่อยสิ"เด็กสาวที่นั่งอยู่ในอ่างบอกกับแม่บ้านก่อนจะยื่นมือออกไปให้ขัดต่อ
"ค่ะต่อไปจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ"แม่บ้านคนนั้นพูดจนดูเหมือนเด็กสาวที่ลูกะรับเข้ามามีตำแหน่งเหนือกว่า
"พอแล้วตอนนี้ข้าแสบผิวไปหมดเลย"เด็กสาวลุกขึ้นพรวดจากอ่างไม้ โชคดีที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบจึงไม่ได้เห็นอะไรมากนัก 
"เสื้อผ้าข้าหล่ะ"เด็กสาวมองซ้ายมองขวาแล้วหันไปถามแม่บ้านที่ขัดตัวให้ตัวเอง
"เดี๋ยวจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"แม่บ้านสาวที่มัดผมเปียสองข้าง ใส่แว่นหนาเตอะเดินพรวดพราดออกไปหยิบชุดเสื้อผ้าใให้เด็กสาว
เด็กสาวมองตามด้วยสายตาจิกกัดหลังจากแม่บ้านเดินออกไป ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วบ่นพึมพัมกับตัวเอง
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าพวกเชื้อพระวงศ์นั่นหล่ะก็ ข้าคงไม่ต้องทนเจ็บขนาดนี้หรอก แต่ของดีก็คงต้องลำบากทนเอาหน่อยหล่ะ"เด็กสาวบ่นพึมพัมก่อนจะแช่ตัวลงในอ่างไม้ด้วยอารมณ์หงุหงิด
"มาแล้วค่ะ"แม่บ้านคนเดิมเดินถือชุดเสื้อผ้าเข้ามาวางบนเก้าอี้ไม้ใกล้ๆ
"ช้า!!!" เด็กสาวจงใจตะโกนใส่แม่บ้านคนนั้นก่อนเดินลงจากอ่างไม้มาหยิบเสื้อผ้าแล้วเค้าไปแต่งตัวในห้องๆหนึ่งบริเวณนั้น
 
  "นี่ๆเลนเค้าอยากฟังเลนอ่านนิทานอีกจังเลย"เด็กหญิงสะกิดเด็กชายด้านข้างของตัวเองที่กำลังนั่งต่อเลโก้ให้เป็นตึกสูงอยู่ พี่เลี้ยงคนหนึ่งต้องไปเตรียมการเรียนการสอนแก่เพื่อนเล่นในวังคนใหม่ ส่วนอีกคนไปจัดที่นอนในอีกห้องหนึ่งให้ทั้งสองคน
"รินก็ให้พี่ลูกะอ่านสิ"เด็กชายหันไปพูดกับเด็กหญิง
"เลนอ่านสนุกกว่านี่ น๊าา เลน"เด็กหญิงเอื้อมมือไปเกาะแขนเด็กชายแน่น
"เรื่องอะไรดีหล่ะ"เด็กชายถามพลางยีหัวเด็กหญิงด้วยมืออีกข้าง
"เรื่องเจ้าหญิงรองเท้าแก้ว"เด็กหญิงพูดชื่อนิทานเรื่องโปรดออกมา
"ซินเดอร์เรล่า ต่างหากหล่ะ"เด็กชายแก้ให้
"นั่นแหละอยากฟัง"
"อืมๆได้สิ"เด็กชายลุกขึ้นไปหยิบหนังสือนิทานเล่มโปรดของเด็กหญิงลงมาจากชั้นวางหนังสือที่มีขนาดไม่สูงมากไปสำหรับทั้งสอง
"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณจักรแห่งหนึ่ง...."เด็กชายเริ่มออกเสียงสูงต่ำเป็นจังหวะการเล่า
 
  "ตรงนี้หล่ะทำได้ไหม"กุมิเอ่ยถามเด็กสาวนัยต์ตาสีพระอาทิตย์ที่กำลังนั่งท่องหนังสือเรียนภาษาศาสตร์อยู่
"ได้สิ ตรงนี้นะอ่านว่า ผู้ที่มีความความทะนงตัวเกินไปนั้น มิสามารถนำมาซึ่งชื่อเสียงมาแก่ตนเองได้ มิหนำซ้ำยังส่งผลถึงความวิบัติให้ตนเองอีก"เด็กสาวอ่านตัวหนังสือบนหน้ากระดาษอย่างคล่องแคล่ว
"แล้วตรงนี้หล่ะ"กุมิชี้ไปที่ย่อหน้าถัดไปหนึ่งของหน้ากระดาษ
เด็กสาวกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนจะอ่านข้อความต่อ
"ผู้ที่เห็นแก่ผู้อื่นและส่วนรวมมาก่อนตนเองนั้นย่อมได้รับความชื่นชมและชื่อเสียง ถึงแม้ว่าจะเป็นคนเพียงจำนวนน้อยนิดก็ตามแต่"ดวงตาสีพระอาทิตย์กวาดไปทั่วย่อหน้านั้นก่อนจะเปล่งเสียงใสออกมา
"อืม งั้นสอบผ่านแล้วกันนะอ่านได้คล่องขนาดนี้"กุมิปรบมือให้กับเด็กสาวที่นั่งอยู่พร้อมกับบรรจงหยิบหนังสือตรงหน้านั้นขึ้นมาปิด
เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนขออนุญาติลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ เพราะชุดของแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงนั้นเป็นชุดที่เธอคิดว่ารัดมาก ตั้งแต่คอปกเสื้อที่เหมือนปกเสื้อโปโลเพียงแต่ทำด้วยผ้าหนาชั้นดีที่ทั้งร้อนทั้งแข็งแต่สามารถจัดคอให้ตั้งตรงได้ แม่บ้านคนที่อยู่ด้วยตอนนั้นบอกว่าดีแล้วเพราะแต่ก่อนนั้นใช้เสื้อคอตัวที่ยาวสุดลำคอ ถึงจะระบายอากาศได้ดีแต่ทำให้อึดอัดได้ 
ส่วนที่เป็นไหล่ของชุดนั้นถูกจัดวัดมาอย่างดีให้มีความยืดหยุ่นแต่ไม่สามารถห่อไหล่ลงมาได้แขนเสื้อเป็นแบบเสื้อยืดปกติทั่วไปไม่มีอะไรพิเศษ
ตั้งแต่ส่วนได้หน้าอกเป็นต้นไปโดยเฉพาะส่วนเอวและสะโพกนั้นถูกจัดให้เหมือนใส่คอร์เซ็บเอาไว้
(*คอร์เซ็บ:เสื้อรัดรูปที่ทำให้มีเอวคอดและหน้าอกตั้งเป็นที่นิยมในศตวรรษที่19)
เพียงแต่ออกแบบมาให้เข้ากับลักษณะเฉพาะของแต่ละคนเท่านั้น เพื่อไม่ให้เกิดการรัดแน่นจนกระดูกผิดรูปหรือการไหลเวียนเลือดผิดปกติเหมือนชุดคอร์เซ็บ
ส่วนกระโปรงเป็นต้นไปนั้นเป็นกระโปรงที่มีตามแต่เฉพาะหน้าที่เพื่อที่จะได้ไม่ขัดขวางการทำงาน
แต่กระโปรงที่เด็กสาวใส่นั้นเป็นกระโปรงผ้าที่ยาวลงไปถึงน่องขามีชายลูกไม้ประดับปลายไม่มีการรัดหรือบานออกแต่อย่างใด เป็นกระโปรงที่จะใส่เฉพาะคนที่สนิดคุ้นเคยกับพระโอรส-พระธิดาเท่านั้นซึ่งตอนนี้มีไม่กี่คน สีสรรค์ของเสื้อผ้านั้นก็จะมีตั้งแต่คลาสสิก สีน้ำเงิน สีดำ จนถึงสีชมพูอ่อนตามแต่จะชอบ ซึ่งเด็กสาวก็เลือกที่จะแต่งเป็นสีน้ำเงินเข้มเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาและถูกกาละเทศะ
ส่วนพี่เลี้ยงทั้งสองนั้นได้รับกรณีพิเศษให้สามารถแต่งตัวในแบบที่ต้องการได้ตามต้องการซึ่งก็เป็นเพราะองค์หญิงตัวน้อยนั่นแหละ
หลังจากบิดขี้เกียจแก้ครั่นตัวเรียบร้อยจึงกลับมานั่งที่ต่อ คราวนี้กุมิถือหนังสือเล่มหนาอีกเล่มเข้ามา2เล่มซ้อน เด็กสาวถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มต้นเปิดหนังสือที่วางตรงหน้า
 
  "และซินเดอร์เรล่ากับเจ้าชายก็แต่งงานแล้วอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมา"เด็กชายเล่าถึงตอนจบของนิทานแล้วปิดหนังสือลง จากนั้นจึงหันหน้าไปมองเด็กหญิงที่ยื่นหน้าเข้ามาดูหนังสือด้วยซะใกล้ใบหน้าของเด็กชาย
"ริน จบแล้ว"เด็กชายเตือนเด็กหญิงที่ใบหน้าอยู่ชิดกันจนเหลือที่ว่างระหว่างจมูกไม่กี่นิ้ว เด็กหญิงยิ้มให้เด็กชายก่อนจะเอาปลายจมูกของตนเองเข้าไปชนกับปลายจมูกกับเด็กชาย เด็กชายอึ้งได้อยู่ซักพักหนึ่งใบหน้าขาวแดงระเรื่อยขึ้นมา แต่พอตั้งสติได้จึงกลับมาทำหน้านิ่งต่อ
"อีกแล้วนะริน บอกว่าอย่าเล่นอย่างนี้ไง"เด็กชายจ้องหน้าเด็กหญิงนิ่งพร้อมกับส่งสายตาดุจนเด็กหญิงค่อยเอาหน้าออก และไม่ได้สังเกตุว่าใบหน้าขาวของเด็กชายเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้งแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ 
"ก็เค้าว่ามันน่ารักดีออกนี่"เด็กหญิงแก้ตัวหลังจากกลับมานั่งปกติแล้ว นิ้วชี้สองข้างเขี่ยไปมาระหว่างกันดวงตาสีฟ้าเหล่ไปคนละทางกับใบหน้าของเด็กชาย เด็กชายยิ้มให้เด็กหญิงหนึ่งที่ก่อนจะเอาจมูกของตัวเองไปกดลงบนจมูกของเด็กหญิง ทำให้เด็กหญิงมีสีหน้าแดงระเรื่อยไปชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เด็กชายจะเอ่ยออกมา
"ก็รินชอบไม่ใช่หรอ" รอยยิ้มที่เผยออกมาหลังคำพูดนั้นดูอบอุ่น จนเด็กหญิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
"อืม"เด็กหญิงเอ่ยออกมาตามด้วยรอยยิ้มแสนหวาน  หลังจากนั้นทั้งคู่จึงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมีความสุข
 
  "ผ่านแล้วหล่ะ งั้นต่อไปก็ลองล้างจานดูนะ"เสียงของกุมิดังขึ้นมาจากกระท่อมหลังเล็กในพระราชวัง  ตอนนี้เด็กสาวดวงตาสีพระอาทิตย์กำลังทดสอบภาคปฏิบัติอยู่ ซึ่งเธอได้ทำไปหลากหลายอย่าง จนใบหน้าเนียนนั้นเต็มไปด้วยคราบเหงื่อ ปากบางนั้นแห้งผากเพราะการเสียเหงื่อที่มากเกินไปบวกกับการที่ไม่ยอมหยุดพักเลยแม้แต่น้อย 
"ดื่มน้ำหน่อยไหม"กุมิยื่นขวดน้ำให้เด็กสาวแต่เธอกลับหันไปยิ้มให้แล้วส่ายหน้าช้าๆเป็นคำตอบพร้อมกับเริ่มต้นล้างจานที่กองพะเนินอยู่ในอ่าง 
"อ๊ะ!! อย่าล้างแบบนั้นสิเดี๋ยวจานจะไม่เงานะต้องทำแบบนี้ต่างหาก"กุมิเริ่มต้นล้างจานให้เด็กสาวดูเป็นตัวอย่าง แล้วลองส่งจานใบใหม่ให้เด็กสาวทำดู 
"อย่างนี้ใช่ไหมคะพี่กุมิ"เด็กสาวถือวิสาสะเรียกพี่เลี้ยงคนสนิดของเชื้อพระวงศ์ทั้งสองแบบสนิดสนม พร้อมทั้งในมือนั้นทดลองทำตามตัวอย่างที่เห็นมา
"ใช่จ๊ะอย่างนั้นแหละ"กุมิยิ้มให้เด็กสาวพร้อมทั้งชมเด็กหญิงในใจเรื่องการเรียนรู้อย่างรวดเร็วของเธอ
"ถ้าล้างหมดกองนี้ก็เสร็จหมดแล้วหล่ะ ที่เหลือก็รอให้พี่ลูกะมาดูผลงานและลองทดสอบความรู้ที่อ่านมาก็จบแล้วหล่ะนะ"พี่เลี้ยงสาวอธิบายขั้นตอนการสุดท้ายก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารวางเรียงรายอย่างสวยงามจากการจัดโต๊ะอาหารของเด็กสาวตรงอ่างล้างจาน อาหารบนโต๊ะจากฝีมือของเด็กสาวนั้นนั้นส่งกลิ่นหอมชวนลองลิ้มรสนัก 
"แล้วเมื่อไหร่พี่ลูกะจะมาหล่ะคะ"เด็กสาวปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาออกพลางหันมาถามพี่เลี้ยง
"คงใกล้ๆนี่แหละจ๊ะ ใกล้ถึงเวลานอนกลางวันขององค์หญิงกับองค์ชายแล้วนี่"กุมิมองไปที่นาฬิกาบนผนัง
 
"เอาหล่ะ นอนกันได้แล้วเพคะองค์หญิงองค์ชาย"พี่เลี้ยงสาวที่มีผมสีชมพูเดินเข้ามาหาเด็กหญิงและเด็กชายที่ตอนนี้กำลังนั่งกินบลูเบอร์รี่ชีทเค้กที่เธอพึ่งนำขึ้นมาให้อยู่ที่พื้นใกล้ๆบริเวณชั้นหนังสือจากปกติที่วางบนโต๊ะตัวเล็กของทั้งสอง ก่อนสายตาของเธอจะไปเจอคราบของบลูเบอร์รี่บนปากของเด็กหญิง
"องค์หญิงเพคะ พี่บอกแล้วไงเพคะว่าอย่ากินให้เลอะ"ลูกะเริ่มดุเด็กหญิงพลางใช้ผ้าขาวสะอาดบนโต๊ะอาหารมาเช็ดที่ปากของเด็กหญิงอย่างเบามือ 
"แล้วจะเอาลงมากินข้างล่างทำไมพี่อุส่าต์ วางไว้ให้บนโต๊ะแล้ว"ลูกะพูดพลางหยิบจานขนมทั้งสองขึ้นมาแต่ก่อนที่เธอจะหันหลังไปทางโต๊ะอาหารก็ได้ยินเสียงเล็กๆขัดสะก่อน
"คือว่าผมเอาลงมาเองครับ รินเจ็บขานั่งกินบนโต๊ะลำบากน่ะครับผมก็เลยเอาลงมาให้"เด็กชายแย้ง ความจริงแล้วเด็กหญิงต้องการจะให้เด็กชายอ่านนิทานให้ฟัง จึงบอกให้เด็กชายนำของว่างลงมากินข้างล่างเพื่อความสะดวก 
"อ๋อ จริงด้วยพี่ลืมไปเลยว่าองค์หญิงเจ็บขาอยู่ ขออภัยด้วยนะเพคะ"ลูกะโค้งตัวเป็นจังหวะให้กับเด็กหญิงที่นั่งอยู่บนพื้น
"แต่ว่ารินน่ะอิ่มแล้วหล่ะพี่ลูกะ ช่วยเอาไปเก็บให้หน่อยสิคะ"เด็กหญิงมองจานขนมในมือของพี่เลี้ยงสลับกับใบหน้าของเจ้าของมือที่ถือจานขนมของตนอยู่
"เพคะ แล้วองค์ชายหล่ะเพคะ"หญิงสาวโค้งตัวลงให้เด็กหญิงก่อนจะหันมาถามเด็กชายที่พยักหน้าให้เป็นคำตอบ แล้วจึงเดินออกไป
"ผมก็อิ่มแล้วครับ"
"งั้นพี่จะเอาไปเก็บแล้วนะ"ลูกะกล่าวก่อนจะนำจานขนมสองใบลงไปข้างล่าง
"นี่ริน เดี๋ยวผมพยุงไปที่เตียงนะ" เด็กชายว่าพลางค่อยๆจับแขนเด็กหญิงที่พยายามชันกายลุกขึ้นจากพื้น 
หลังจากเด็กทั้งสองที่ทุลักทุเลพยุงกันมาถึงเตียงเด็กชายก็ค่อยๆพาเด็กหญิงขึ้นบนเตียงนอนแล้วจึงขึ้นตามไป 
"นี่ๆเลน"เด็กหญิงหันไปสะกิดเด็กชายด้านข้างของตนเอง
"หืม ว่าไงริน"เด็กชายหันเอียงข้างไปหาเด็กหญิง
"เดี๋ยวพอตื่นแล้ว จะมีอะไรที่ต้องทำไมอะ" 
เด็กชายทำท่านึกสักพักจึงพูดขึ้นว่า
"อืม...มีสิวันนี้มิคุจังกับพี่ไคโตะจะมาหล่ะแต่ว่าจะมาหลังนอนกลางวันนะเพราะฉะนั้นรินนอนก่อนนะ"
"งั้นหรอ มิคุจังกับคุณพี่จะมาด้วยหรองั้นรีบๆนอนดีกว่าจะได้เล่นนานๆ"เด็กหญิงรีบหลับตาลง รอยยิ้มน้อยๆยังปรากฎอยู่ที่ใบหน้านั้น เด็กชายเมื่อเห็นเด็กหญิงหลับตาลงจึงยีหัวเด็กหญิงเบาๆแล้วหลับตาลงนอนบ้าง
 
    "อืม ใช้ได้ทั้งความรู้ทั้งความสามารถงั้นก็อยู่กับองค์หญิงองค์ชายได้ไม่มีปัญหา"ลูกะไล่สายตาไปตามแผ่นกระดาษที่จดบันทึกข้อมูลการทดสอบที่ผ่านมา 
เด็กสาวยิ้มร่าก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณออกมา รอยยิ้มที่แสดงผ่านมางใบหน้านั้นแสดงถึงความยินดีแต่รอยยิ้มที่เกิดขึ้นภายในนั้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้
"นี่คือรายการที่ต้องทำนะ เนรุจังไม่ต้องทำอะไรมากหรอกแค่เฝ้ากับองค์หญิงองค์ชายไม่ให้ไปไหนไกลจากที่นี่ก็พอ เพราะพวกพี่น่ะต้องคอยทำงานแม่บ้านด้วยก็เลยไม่ค่อยจะมีเวลาดูเท่าไหร่น่ะ"กุมิยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เด็กสาว
"ส่วนห้องพักน่ะ ไปนอนชั้นบนก็ได้ห้องของพวกพี่ว่างอยู่เพราะพวกพี่จะนอนในห้องบรรทมห้องนั้นก็เลยว่างจ๊ะ เนรุจังไปนอนได้เลยนะ"ลูกะจังชี้ไปที่ห้องๆหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นบริเวณห้องบรรทมของคู่แฝดตัวน้อย  เด็กสาวพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะมองลงไปยังแผ่นกระดาษที่ได้มาจากกุมิ
"มีแต่ต้องคอยระวังนี่คะ"ดวงตาสีพระอาทิตย์ไล่สายตาไปตามตัวหนังสือบนแผ่นกระดาษจนจับใจความได้"ใช่แล้วหล่ะ เพราะองค์หญิงและองค์ชายไม่เคยอยู่สุกยังไงหล่ะก็เลยมักเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้นเป็นประจำ"กุมิทำสีหน้าหนักใจ แต่หลังจากนั้นก็กลับมายิ้มร่าได้อีกครั้งหนึ่ง"ง่ายๆก็คือคอยระวังไม่ให้องค์หญิงกับองค์ชายทำอะไรที่ไม่สมควรนั่นแหละ"ลูกะพูดจบแล้วเดินหันหลังออกจากกระท่อมหลังเล็กนั่น ส่วนกุมินั่นก็รีบวิ่งตามออกไป ปล่อยให้เด็กสาวยืนนิ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่าควรรีบไปก่อนจะหลง
 
Top~:เด็กหญิงรีบหลับตาลง รอยยิ้มน้อยๆยังปรากฎอยู่ที่ใบหน้านั้น เด็กชายเมื่อเห็นเด็กหญิงหลับตาลงจึงยีหัวเด็กหญิงเบาๆแล้วหลับตาลงนอนบ้าง
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
 .
.
.
.
.
  • ครั้งนี้มาลงช้า เพราะว่าเปิดเทอมวันนี้พอดี ^[++++]^ ต้องเตรียมตัวหลายอย่างหลังกลับมา
  • Top ครั้งนี้ แอบเปลี่ยน 55 จริงๆต้องส่วนอื่นมาลง แต่ด้วยความน่ารัก แล้วชอบส่วนตัวเลยขอลงจุดนี้
  • อาจจะเริ่มงงๆกันบ้าง เพราะอันนี้ ย่อหน้าหนึ่งเปลี่ยนฉากเลย 
  • ขอบคุณสำหรับคนอ่านทุกคน(แม้จะไม่แสดงตัว) และทุกคอมเม้นค่าา ^^
แจกรูปนิดหนึ่ง ^^
 
 
รูปเล็ก +ปรับไม่เป็น เอาไปแค่นี้ก่อนน๊าา ยัยหนูรินเองนั่นแหล่ะจ้า^^

Comment

Comment:

Tweet