เด็กชายงัวเงียตื่นขึ้นมาหลังจากได้พักผ่อนช่วงเช้าเต็มที่แล้ว เขาหันไปมองเด็กหญิงที่นอนอยู่ข้างกาย เธอหลับพริ้มอย่างสบาย อารมณ์ หายใจเข้าออกเป็นจังหวะ
"รินตื่นได้แล้วนะเดี๋ยวต้องไปเตรียมต้อนรับมิคุจังกับไคโตะอีกนะ เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก"เด็กชายเขย่าตัวของเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียง
"เค้าขอนอนต่ออีกหน่อยน๊า กำลังสบายเลย"เด็กหญิงทำหน้าเบ้ก่อนจะหมุนตัวไปอีกด้านหนึ่งแทน
"งั้นผมลงไปแล้วนะ"เด็กชายกระโดดลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตูห้อง หลังจากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงโครมครามจากเตียง เด็กชายหันไปมองก็เห็นเด็กหญิงนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับพื้น ไม้ค้ำเท้าสองอันกระเด็นออกจากบริเวณที่เด็กหญิงเอื้อมถึง เด็กชายรีบวิ่งเข้าไปประคองตัวเด็กหญิงให้ขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วปัดฝุ่นตามตัวให้
" นี่ ริน อย่างเพิ่งลุกขึ้นมาสิ ถ้าข้อเท้าบาดเจ็บหนักขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ ? " เด็กชายพูดด้วยความเป็นห่วงเพราะตอนแรกคิดว่าจะแกล้งให้เด็กหญิงตื่นเท่านั้น แต่ผิดคาดเพราะเด็กหญิงรีบลนลานลงมาจากเตียงเกินไปทำให้ตกลงมา เด็กหญิงนั่งอยู่บนเตียงทำหน้าเบ้ น้ำตาเอ่อคลอเพราะความเจ็บ
"ก็เลนจะหนีเค้าออกไปนี่"เด็กหญิงเริ่มร้องไห้
"ผมไม่ได้จะหนีซะหน่อยผมแค่จะออกไปหยิบหนังสือมาให้รินเท่านั้นเอง"เด็กชายยันตัวขึ้นมานั่งบนเตียงข้างๆเด็กหญิง แล้วจึงลูบผมของเด็กหญิงอย่างแผ่วเบา
"ก...ก็เลนไม่บอกก่อนนี่ เค้านึกว่าเลนจะหนีเค้าไปแล้ว เค้าอยากให้เลนอยู่กับเค้าตลอดไป ไม่อยากให้เลนไปไกลจากเค้านี่"เด็กหญิงกอดเด็กชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง
"ผมสัญญาว่าผมจะไม่ไปจากรินนะ ผมจะอยู่ใกล้ๆรินตลอดเลยเพราะฉะนั้นหยุดร้องเถอะนะ"เด็กชายกอดเด็กหญิงตอบ มืออีกข้างยังคงลูบหัวของเด็กหญิงเอาไว้ เด็กหญิงพยักหน้ารับแล้วรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว เด็กชายเห็นดังนั้นจึงลงจากเตียงมาหยิบไม้ค้ำเท้าให้กับเด็กหญิงแล้วค่อยพาเด็กหญิงลงจากเตียง 
"แล้วคุณพี่กับมิคุจังยังไม่มาหรอ"เด็กหญิงหันไปถามเด็กชายที่ประคองตนอยู่
"ยังหรอกเดี๋ยวน่าจะอีกซักครึ่งชั่วโมงละมั้ง"เลนมองนาฬิกาข้างฝา เพราะจำกำหนดการได้อย่างแม่นยำ เวลานี้ไคโตะควรจะมาถึงท่าเรือของเมืองสีเขียวแล้ว และถ้าเดินทางจากท่าเรือของเมืองสีเขียวมาก็จะใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง
"งั้น จะชวนมิคุจังเล่นอะไรดีหล่ะ"เด็กหญิงคิดไประหว่างทางจนถึงมุมอ่านหนังสือมุมประจำของเธอ
"ชวนมิคุจังมาเล่นละครดีกว่า"เด็กหญิงหยิบหนังสือบนโต๊ะที่ยังไม่ได้เก็บเข้าที่มาให้เด็กชาย
"เดี๋ยวเค้าจะเป็นซินเดอร์เรล่า เลนเป็นเจ้าชายนะ"เด็กหญิงวางหนังสือเล่มนั้นลงบนหัวของเด็กชาย
เด็กชายหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมาจากหัวของเค้า แล้วพลิกหน้าปกหนังสือที่ข้างในมีตัวอักษรหนังสือหลากหลายบรรทัด ภาพประกอบที่หน้าด้านข้างนั้นถูกวาดอย่างบรรจงสวยงาม
"งั้นเดี๋ยวผมไปเอาขนมมาให้นะ"เด็กชายเดินไปหยิบจานของหวานบนโต๊ะ ที่พึ่งถูกนำเข้ามาใหม่
เด็กชายถือจานขนมลงมานั่งอยู่กับพื้นข้างๆเด็กหญิงที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ขนมชีทพายบลูเบอร์รี่ ถูกจัดวางไว้บนจานทั้งสองใบ เด็กหญิงรีบกินขนมในจานจนเลอะเทอะ
"รินเลอะเทอะหมดแล้ว เดี๋ยวพี่ลูกะก็ว่าหรอก"เด็กชายหันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่สามารถหาผ้าเช็ดปากบนโต๊ะเจอจึงตัดสินใจใช้แขนเสื้อของตนเองเช็ดให้กับเด็กหญิง
"เค้าอิ่มแล้วหล่ะ เลนเล่านิทานให้ฟังได้แล้ว"หลังจากที่เด็กชายเช็ดปากให้แล้วเด็กหญิงก็รีบพูดออกมา ทั้งๆที่ขนมในนั้นพร่องไปเพียงครึ่งเดียว
"ไม่ได้นะริน เดี๋ยวพี่ลูกะก็ว่าหรอกกินไปนิดเดียวเอง"
"ก็เค้าอิ่มแล้วนี่"เด็กหญิงทำหน้าเบ้
"อ่ะริน อา อ้าม"เด็กชายใช้ช้อนตัดพายให้พอดีคำ แล้วจ่อช้อนไปที่ปากของเด็กหญิงขณะที่กำลังพูดอยู่ เด็กหญิงมองขนมในช้อน ก่อนจะอ้าปากแล้วกินเข้าไป
"ก็เค้าบอกไม่กินแล้ว เลนน่ะ"เด็กหญิงพูดขณะที่กำลังเคี้ยวขนมจนแก้มตุ่ย
"อั๊ม"เด็กชายใช้ช้อนที่พึ่งป้อนเด็กหญิงนั้นตักขนมของตัวเองเข้าปาก
"อ๊ะ เลน นั่นช้อนเค้านะ" เด็กหญิงทำท่าจะคว้าช้อนมาแต่เด็กชายหันหลังหนีซะก่อน
"ก็ผมขี้เกียจหยิบใหม่นี่ ขอยืมหน่อยนะ ยังไงรินก็ไม่กินแล้วนี่"เด็กชายตักขนมอีกคำเข้าปากของตัวเอง
"เลนอ้ะ รู้ได้ไงล่ะ ว่าเค้าไม่กินแล้ว" เด็กสาวทำหน้าเบ้ แล้วนั่งกอดอกมองไปที่เด็กชายที่กำลังทานขนมอย่างเอร็ดอร่อย
"ก็รินบอกว่าอิ่มแล้วนี่ ผมก็เลยขอยืมช้อนไปตักของผมมากินมั่ง"เด็กชายพูดพลางตักขนมเข้าปากอีกคำหนึ่ง
"เค้าแค่...อยากให้เลนป้อนแค่นั้นเองนี่"เด็กหญิงทำแก้มตุ่ยแล้วเชิดหน้าหนีเด็กชายที่นั่งมองรอคำตอบจากตนเองอยู่ เพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
"ถ้าอยากให้ผมป้อนก็บอกกันดีๆสิ"เด็กชายตักขนมส่วนของตัวเองใส่ปากของเด็กหญิง
"ก็แหม...ก็เค้าไม่กล้าบอกเลนนี่ เค้าผิดด้วยหรอ"เด็กหญิงก้มหน้างุด นิ้วชี้ทั้งสองข้างเขี่ยไปมาระหว่างกัน เธอเงยหน้าขึ้นมามองแล้วจับชายเสื้อของเด็กชายไว้
"เลนป้อนเค้าอีกได้ไหม"เด็กหญิงกระตุกชายเสื้อของเด็กชาย ก่อนที่เด็กชายจะตักขนมมาใส่ปากของเด็กหญิง
"งั้นรินก็ต้องป้อนผมเหมือนกันนะ"เด็กชายตักขนมใส่ปากเด็กหญิงที่ยังเคี้ยวคำก่อนหน้านี้ไม่หมด
"อื้ม"เด็กหญิงพยักหน้ารับ แก้มทั้งสองข้างนั้นมีขนมที่ยังเคี้ยวไม่หมดเต็มจนแก้มตุ่ย
"งั้น เดี๋ยวเค้าป้อนเลนมั่งนะ อ้าม.."เด็กหญิงใช้ช้อนตักขนมแล้วไปจ่อที่ปากของเด็กชาย 
"อ้ามนะเลน...ฮะ..ฮัดชิ่วว!!"เด็กหญิงจามขณะที่จะป้อนขนมให้เด็กชาย จนทำให้ขนมที่อยู่ในช้อนกระเด็ดจนเลอะหน้าของเด็กชาย
"......." เด็กชายไม่พูดอะไร ทำสีหน้าเอือมระอา 
"อ๊ะ ! เลน ขอโทษนะ ขอโทษ...อุ๊บบ! "เด็กหญิงใช้แขนเสื้อของตัวเองมาเช็ดขนมที่เลอะอยู่บนหน้าของเด็กชายออก แต่ก็เกือบจะกลั้นหัวเราะออกมาแทบไม่ได้
"......ริน อย่าหัวเราะสิ เอากระจกมาให้ผมดูเลยนะ"เด็กชายดุเด็กหญิงที่ทำท่ากำลังจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
"เลนไม่เห็นแล้วหล่ะ เค้าเช็ดหมดแล้ว"เด็กหญิงปาดคราบแยมบลูเบอร์รี่ที่มุมปากของเด็กชาย เด็กชายทำหน้ามุ่ยก่อนจะก้มลงไปตักขนมขึ้นมาป้อนเด็กหญิงบ้าง 
 
Top~ :  "ผมสัญญาว่าผมจะไม่ไปจากรินนะ ผมจะอยู่ใกล้ๆรินตลอดเลยเพราะฉะนั้นหยุดร้องเถอะนะ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
  •  กลับมาแล้ว หลังจากอู้ไปนาน ><"
  • ใกล้จะจบเทอมหนึ่งแล้ว เฮ้อกดดัน งานที่ว่าจะส่งให้เยอะๆดันส่งไม่ค่อยทัน(ลืมทำ)
  • ตอนนี้กำลังพยายามดีดตัวทั้งเรื่องฟิคและงานที่โรงเรียนค่ะ
  • ตอนนี้คิดโปรเจ๊คใหม่ได้เยอะแยะเลย รอเข้าเนื้อเรื่องหลักเรื่องนี้ก่อนแล้วกันค่อยขึ้นโปรเจ๊คใหม่ไปด้วยกัน คิดว่ายังไงคะ
  • เดี๋ยวพอปิดเทอมหนึ่ง จะลองรับรีเควส เรื่องดูดีกว่า แต่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับโวลคัลลอยด์ อยากได้เรื่องแบบไหน ตัวละครตัวไหนบทไหน ถ้าได้จะติดต่อกลับไปหาค่ะ 
  • แจกรูปๆ (สูบแล้วเม้น หรือเม้นก็สูบหน่อยนะคะ เป็นกำลังใจให้ผู้แต่งค่ะ)
  • ขอบคุณ นักอ่านเงา นักอ่านทุกคน และคอมเม้นค่าาา ^O^
 
(ภาพนี้แอบสปอยด์ตอนจบ =w= 55 )

Comment

Comment:

Tweet